کوچه شهر دلم

نوشته شده توسط سمیرا در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387 ساعت 7:8 بعد از ظهر موضوع داستان های کوتاه | لینک ثابت

مهمان

پیرزن با تقوایی در خواب خدا را دید و به او گفت:« خدایا، من خیلی تنها هستم، آیا مهمان خانه من می شوی؟» خدا قبول کرد و به او گفت که فردا به دیدنش خواهد آمد.

پیرزن از خواب بیدار شد، با عجله شروع به جارو کردن خانه کرد. رفت و چند نان تازه خرید و خوشمزه ترین غذایی را که بلد بود، پخت. سپس نشست و منتظر ماند.

چند دقیقه بعد در خانه به صدا در آمد. پیرزن با عجله به طرف در رفت و آن را باز کرد. پشت در پیرمرد فقیری بود. پیرمرد از او خواست تا غذایی به او بدهد. پیرزن با عصبانیت سر فقیر داد زد و در را بست.

نیم ساعت بعد باز در خانه به صدا درآمد. پیرزن دوباره در را باز کرد. این بار کودکی که از سرما می لرزید از او خواست تا از سرما پناهش دهد. پیرزن با ناراحتی در را بست و غرغرکنان به خانه برگشت.

نزدیک غروب بار دیگر در خانه به صدا درآمد. این بار پیرزن مطمئن بود که خدا آمده، پس با عجله به سوی در دوید. در را باز کرد ولی این بار نیز زن فقیری پشت در بود. زن از او کمی پول خواست تا برای کودکان گرسنه اش غذایی بخرد. پیرزن که خیلی عصبانی شده بود، با داد و فریاد، زن فقیر را دور کرد.

شب شد ولی خدا نیامد. پیرزن ناامید شد و رفت که بخوابد و در خواب بار دیگر خدا را دید.

پیرزن با ناراحتی به خـدا گفت:« خدایـا، مگر تو قول نداده بودی که امـروز به دیـدنم مـی آیی؟»

خدا جواب داد:« بله، ولی من سه بار به خانه ات آمدم و تو هر سه باردر را به رویم بستی!»

نوشته شده توسط سمیرا در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 ساعت 12:21 بعد از ظهر موضوع داستان های کوتاه | لینک ثابت

هق هق فرو خورده ام را در بغض نارس گلو می کشم. بی تابی های سرکشم را در زندان چشم هایم به بند می کشم. فریادهای در گلو مانده ام را به خاموشی نهیب می زنم و هر روز در آینه چشمانت تکرار می شوم. اگر چه دور از من هستی ولی زندگی بدون لمس لطیف بودنت بی معناست.

من در شب گریه های بی کسی و دلتنگی هایم در باران پاییزی چشم هایم را می شویم و تو را خسته از جستجوی بی پایان در خود می جویم.

و

           هر روز

                         همیشه

                                         و

                                                هنوز

                                                      دوستت دارم

تا کی از درد نبودن هایت
بنشینم به قلم فرسایی

تا کجاها بنویسم برگرد
تا کی انگار کنم می آیی

مده آزار مرا چونکه تو را
نکند مردن من تاثیری

آه تاوان کدامین گنه است
که تو از زندگی ام می گیری

به خدا یک سرم و یک سودا
نیست جز بودن تو در سر من

سایه پرورده بیا کاری کن
سایه افکنده غمت بر سر من

رفته دیگر ز تنم گرمی عشق
شکل من شکل چراغی خاموش

تا کجاها بنویسم آری
با دو زانو شده ام هم آغوش

گاه گویم به خودم دیوانه
تا به کی در غم او می سوزی

ولی انگار دلم می گوید
که تو از دور می آیی روزی

نوشته شده توسط سمیرا در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 ساعت 7:58 بعد از ظهر موضوع متن های دلتنگی | لینک ثابت

حيف از گلي که در برابر باد بشکند ...
حيف از دلي که در برابر غم فرو ريزد ...
حيف از جايي که در آن ظلم بپا خيزد ...
حيف از مردي که نگاهي نا مردانه داشته باشد ...
حيف از اين همه عاطفه...
حيف از اين همه شور ...
حيف از بچه اي که کودکانه اي نداشته باشد...
حيف از زندگي اي که پايان نداشته باشد ...
حيف از کتابي که داستان نداشته باشد...
حيف از داستاني که نويسنده نداشته باشد ...
حيف از کاغذي که سياه نشود ...
حيف از هدفي که آغاز ندارد ...
حيف از سکوتي که شکسته نشود ...

نوشته شده توسط سمیرا در دوشنبه دهم دی 1386 ساعت 10:26 بعد از ظهر موضوع شعر | لینک ثابت

گاهي كه از تو دور مي افتم به تمام ابرهايي كه بالاي سرت راه مي روند، حسوديم مي شود. آن وقت آرزو مي كنم كاش ابر كبودي بودم كه تو به خاطر باران دوستش داشتي. گاهي كه ديدنت محال مي شود به ستاره ها چشم مي دوزم كه مرا به ياد برق نگاهت مي اندازند و از ماه و خورشيد مي پرسم در چه روزي متولد شدند.

وقتي نيستي، روحم رود سرگرداني است كه احوال تو را از همه درياها مي پرسد. موجهايي كه حتي يك بار تو را ديده اند، هرگز به سكوت و ساحل نمي انديشند.

پيراهنم از من خوشبخت تر است، چون اولين كسي است كه نام تو را از صداي تاپ تاپ قلبم مي شنود.

چه كاروان، چه قطار، چه پرنده هاي آهنين، هر چه مرا به سوي تو بياورد و فاصله ما را كم كند، دوست داشتني است. مهم نيست اگر حتي همه راه را در خواب باشم.

هر كه تو را يك بار ببيند، شاعر مي شود. من از روز ازل شعر مي گفتم و آنها را براي فرشته ها مي خواندم. راستي پروانه هايي كه لاي دفترچه هاي خاطرات خشك شده اند هم شاعرند.

روزهاي ديدار هميشه باراني است. مثل هميشه فراموش مي كنيم چتري به همراه بياوريم و حرفهايمان زير باران تازه مي شوند.

در اين اتاق، در اين همه تاريكي، چه صبح دلپذيري جريان دارد. چراغ را روشن مي كنم، روياهايم بيدار مي شوند.

من حتم دارم دستي كه اولين گل سرخ را لبخند زنان در زمين كاشت، خوب مي دانست كه يك روز انبوهي از آن تقديم تو خواهد شد.

"محمدرضا مهدیزاده"

نوشته شده توسط سمیرا در پنجشنبه یکم آذر 1386 ساعت 10:50 بعد از ظهر موضوع شعر | لینک ثابت